Δημοκρατία σημαίνει ψηφίζω νόμους και όχι ψηφίζω αντιπροσώπους

ΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2013

Πριν κάποιες ημέρες “μετέφρασα” έναν πίνακα από ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το The Politics of Switzerland : Continuity and Change in a Consensus Democracy των Hanspeter Kriesi και Alexander H. Trechsel. (για όποιον ενδιαφέρεται το ISBN του βιβλίου είναι 978-0521606318 και θα σας κοστίσει περίπου 25€). Στην συνέχεια έκανα ένα print screen του πίνακα και άφησα την εικόνα του να ταξιδέψει στο διαδίκτυο και κυρίως στο facebook. Η αίσθηση που έχω είναι ότι η εικόνα αυτή “αναμεταδόθηκε” και σχολιάσθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και είναι φυσικό. Ο θεσμός του δημοψηφίσματος είναι – δυστυχώς – άγνωστος στην ολιγαρχική μας κοινωνία. Είναι ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος θεσμός για ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο στην Ελλάδα και όχι μόνο (αλήθεια, θυμάστε την έκφραση της Μέρκελ αλλά κυρίως του Σαρκοζί όταν ο Παπανδρέου ψέλλισε την λέξη;). Καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα δεν επιθυμεί την πολιτική χειραφέτηση του Έλληνα. Κανείς δεν θέλει τον Έλληνα πολίτη, ως υπήκοοι τους είμαστε απείρως χρησιμότεροι.

Τι λέει λοιπόν αυτός ο πίνακας; Με δύο λόγια : από το 1848 ως και το 2007, οι Ελβετοί πολίτες ψήφισαν σε 543 δημοψηφίσματα. Ο αριθμός αυτός δεν είναι οι ημέρες που χρειάσθηκε να προσέλθουν οι Ελβετοί στις κάλπες. Στην Ελβετία είναι σύνηθες να ψηφίζουν για περισσότερα από ένα θέματα την ίδια ημέρα. Σίγουρα όμως αποφάσισαν για 543 θέματα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι τα παραπάνω είναι μόνο τα ομοσπονδιακά δημοψηφίσματα. Εκτός αυτών, οι Ελβετοί ψηφίζουν για θέματα που αφορούν το καντόνι τους αλλά και τον δήμο τους. Εκτιμώ ότι ένας ενεργός πολίτης στην Ελβετία, συναποφασίζει (μαζί με τους συμπολίτες του) για περισσότερα από 15 θέματα τον χρόνο. Έτσι ένας Ελβετός στα πενήντα του έχει ψηφίσει για περίπου 500 θέματα! Από τα ίσως όχι και τόσο σημαντικά θέματα της πόλης του, ως το αν θα γίνει η Ελβετία μέλος της Ε.Ε.

Ας τα δούμε όμως ένα – ένα.

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Από το 1848 ως το 2007 διεξήχθησαν στην Ελβετία διακόσια είκοσι ένα (221) υποχρεωτικά δημοψηφίσματα. Λέγονται έτσι γιατί δεν χρειάζεται να συλλέξει κανείς υπογραφές για να τα καλέσει (θυμηθείτε, στην Ελβετία δημοψήφισμα καλούν ΜΟΝΟΝ οι πολίτες ΚΑΙ ΟΧΙ οι πολιτικοί). Οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα πρέπει να περάσει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από δημοψήφισμα. Το ίδιο και η συμμετοχή της Ελβετίας σε οποιαδήποτε υπερεθνική οντότητα (ΝΑΤΟ,Ε.Ε. κ.α.). Στα δημοψηφίσματα αυτά πρέπει να επιτευχτεί διπλή πλειοψηφία, και πολιτών και καντονιών. Αυτό γίνεται έτσι ώστε να μην μπορούν τα πολυπληθή καντόνια (όπως αυτό της Ζυρίχης με 1,3 εκατομμύρια κατοίκους) να επιβάλουν την άποψη τους στα λιγότερο πυκνοκατοικημένα (το Appenzell Innerrhoden έχει μόλις 15.000 κατοίκους). Έτσι λοιπόν οι Ελβετοί πολίτες αποφασίζουν κατά μέσο όρο 1,4 φορές τον χρόνο για ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα. Την δεκαετία του 70 ο μέσος όρος των υποχρεωτικών δημοψηφισμάτων ήταν 5 ανά έτος! Η ουσία του υποχρεωτικού δημοψηφίσματος είναι ότι τόσο το Σύνταγμα (και ό,τι αυτό προβλέπει) όσο και η συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς δεν μπορεί παρά να απολαμβάνει την σύμφωνη γνώμη των πολιτών. Μόνο τότε, τα προηγούμενα, είναι δημοκρατικά νομιμοποιημένα. Μην διανοηθείτε σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Εδώ το Σύνταγμα και η συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς, γράφεται και αποφασίζεται αντίστοιχα από μια δεκάδα οικογενειών. Όπως σε κάθε ολιγαρχία………

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ – ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Αντίστοιχα από τον 1874 ως το 2007 διεξήχθησαν εκατόν εξήντα (160) προαιρετικά – ακυρωτικά δημοψηφίσματα. Έχουμε όλοι διδαχθεί και πιστέψει ένα ψέμα. Μας είπαν ότι δημοκρατία είναι να ψηφίζουμε τους αντιπροσώπους μας. Στην πραγματικότητα η έννοια της αντιπροσώπευσης είναι ασύμβατη με την δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει ψηφίζω νόμους και όχι ψηφίζω αντιπροσώπους. Ο Αριστοτέλης (αλλά και αρκετοί άλλοι αργότερα) μας έχουν προειδοποιήσει : η ψήφος για την ανάδειξη πολιτικών προσώπων είναι ολιγαρχική πρακτική, δημοκρατική είναι η κλήρωση. Ας επιστρέψουμε όμως στους νόμους. Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ τρόπος (εννοώ θεσμικά) να επηρεάσουμε την ισχύ ενός νόμου ο οποίος ψηφίσθηκε από ανθρώπους οι οποίοι υποτίθεται ότι μας αντιπροσωπεύουν. (Δηλαδή ο αντιπρόσωπος πολιτικός έχει απείρως μεγαλύτερη ισχύ από τον αντιπροσωπευόμενο λαό! Αλήθεια, τι είδους αντιπροσώπευση είναι αυτή;) Είμαστε λοιπόν στην απίστευτα δυσάρεστη θέση να μην υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΣ ο οποίος να μας επιτρέπει να ορίζουμε τις ζωές και το μέλλον μας. Ας δούμε τι συμβαίνει αντίστοιχα στην Ελβετία.

Μετά την ψήφιση ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ νόμου, οι πολίτες έχουν στην διάθεση τους 90 ημέρες για να συλλέξουν 50.000 υπογραφές ενάντια στο νόμο (αντιστοιχούν περίπου στο 1% του συνολικού αριθμού των ψηφοφόρων). Αν τα καταφέρουν κηρύσσεται δημοψήφισμα στο οποίο οι Ελβετοί αποφασίζουν αν τελικά θα δεχθούν ή θα ακυρώσουν τον νόμο.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο θεσμός του ακυρωτικού δημοψηφίσματος επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη επάνω από τους Ελβετούς πολιτικούς – νομοθέτες. Αν δεν λάβουν σοβαρά υπόψη τους το τι πιστεύει και επιθυμεί ο Ελβετός πολίτης θα αντιμετωπίσουν ένα δημοψήφισμα και πιθανότατα μια ταπεινωτική ήττα – ακύρωση του νομοθετήματος τους.

Το μόνο πρόβλημα της παραπάνω διαδικασίας είναι ο ιδιαίτερα μεγάλος χρόνος που απαιτείται προκειμένου να σχεδιασθεί και να ψηφισθεί  ένα νόμος. Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης το Ελβετικό Ομοσπονδιακό κοινοβούλιο έχει το δικαίωμα να ψηφίσει νόμο ο οποίος δεν μπορεί να δεχθεί “επίθεση” από δημοψήφισμα. Όταν κάποια στιγμή οι Ελβετοί πολιτικοί άρχισαν να ψηφίζουν το έναν νόμο μετά τον άλλο ως νόμους έκτακτης ανάγκης, οι πολίτες αντέδρασαν με ένα δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών, και πρόσθεσαν στο Σύνταγμα τους έναν όρο σύμφωνα με τον οποίο οι νόμοι έκτακτης ανάγκης δεν μπορούν να δεχθούν “επίθεση” από δημοψήφισμα μόνο για ένα έτος. Μετά το έτος ισχύει για αυτούς ότι και για τους υπόλοιπους ομοσπονδιακούς νόμους. Τόσο απλά……

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην διάρκεια των τελευταίων 133 ετών, η ομοσπονδιακή βουλή των Ελβετών έχει ψηφίσει 2370 νόμους. Από αυτούς οι 160 (περίπου οι 7 στους 100) έχουν δεχθεί “επίθεση” από δημοψήφισμα και περίπου οι μισοί από αυτούς (87) ακυρώθηκαν.

Εδώ θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι δημοκρατία δεν σημαίνει απλά ψηφίζω για κάτι. Το σημαντικότερο είναι ό,τι προηγείται του δημοψηφίσματος, δηλαδή, ο δημόσιος διάλογος που μετασχηματίζει τον αδρανή υπήκοο σε ενεργό πολίτη.

Ακούμε συχνά κάποιους συνανθρώπους μας να αναρωτιούνται : έχει όμως την γνώση και την επάρκεια ο ελληνικός λαός να αποφασίζει για το μέλλον του; Το ερώτημα αυτό και η συχνά αρνητική του απάντηση, περιγράφουν με ακρίβεια την ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ μας. Το ερώτημα αυτό δεν υφίσταται στην δημοκρατία. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ξέρουμε ή όχι ως κοινωνία τι πρέπει να κάνουμε, το ερώτημα είναι : ποιος νομιμοποιείται και δικαιούται να αποφασίζει για το μέλλον των πολιτών και της κοινωνίας τους; Για την δημοκρατία και τους δημοκράτες η απάντηση είναι μόνο μία : ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ. Αν βέβαια μιλήσετε με έναν έλληνα πολιτικό (προσπαθήστε το) θα σας απαντήσει ότι το καίριο ερώτημα είναι άλλο: θέλουν οι έλληνες να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους; Εμείς θα του απαντούσαμε : Ρωτήστε τους. Κάντε δηλαδή ότι έκαναν και στην Ισλανδία. Κηρύξτε ένα δημοψήφισμα και  ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Υπάρχει τέλος ο αντίλογος ότι ακόμα και η Ελβετία (και το πολιτικό της μοντέλο) δεν αποτελούν μια αυτόνομη κοινωνία, εφόσον ακόμα και εκεί, οι νόμοι δημιουργούνται από το κοινοβούλιο και όχι τους πολίτες. Είναι αλήθεια. Η σημαντική διαφορά είναι όμως ότι ο Ελβετός έχει κατακτήσει τον ΘΕΣΜΟ (το προαιρετικό – ακυρωτικό δημοψήφισμα) ο οποίος του επιτρέπει να έχει τον ΤΕΛΙΚΟ ΛΟΓΟ για όλους τους νόμους. Αυτός, ως πολίτης, και κανένας άλλος.

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

Τέλος, λίγα χρόνια αργότερα (το 1891), οι Ελβετοί πολίτες απέκτησαν ένα ακόμα δημοκρατικό “εργαλείο”, το δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών (popular initiative). Από το 1891 ως και το 2007 οι Ελβετοί προσπάθησαν διακόσιες πενήντα τέσσερις (254) φορές να ορίσουν αυτοί την πολιτική ατζέντα και τον δημόσιο διάλογο. Ιδανικά, σε μια αυτόνομη κοινωνία, θα έπρεπε να προτείνουμε και να επικυρώνουμε εμείς, ως πολίτες, όλους τους νόμους. Αυτό συνέβαινε στην αρχαία Αθήνα και θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα αν το επιθυμούσαμε. Σαν έναν πρώτο βήμα προς την δημοκρατία, ή απλά αν δεν επιθυμούμε να ψηφίζουμε εμείς για τον κάθε νόμο, μπορούμε να αφήσουμε την νομοθετική διαδικασία στους πολιτικούς και εμείς να ελέγχουμε την “εργασία” τους μέσω των προαιρετικών – ακυρωτικών δημοψηφισμάτων. Παρόλα αυτά, θα υπάρχουν πάντα οι στιγμές που οι πολιτικοί δεν θα θελήσουν (από άγνοια ή δόλο) να ανοίξουν τον δημόσιο διάλογο για κάποια θέματα. Εκεί έρχεται να καλύψει το κενό το δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών.

Έτσι οι Ελβετοί μπορούν να ζητήσουν να προστεθεί στο Σύνταγμα τους οποιαδήποτε θέση – πρόταση επιθυμούν. Αρκεί να συλλέξουν 100.000 υπογραφές σε διάρκεια 18 μηνών και στην συνέχεια να “κερδίσουν” το δημοψήφισμα. Η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να αντιπροτείνει μια δική της θέση και ο Ελβετός πολίτης μπορεί να επιλέξει την πρόταση των συμπολιτών του, την πρόταση της κυβέρνησης, και τις δύο ή και καμία από αυτές.

Συχνά η ομάδα που καλεί το δημοψήφισμα γνωρίζει ότι έχει ελάχιστες ή ακόμα και μηδενικές πιθανότητες να κερδίσει το δημοψήφισμα. Παρόλα αυτά, ο θεσμός τους επιτρέπει να ρίξουν τα φώτα της δημοσιότητας σε ένα θέμα το οποίο θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό και για το οποίο δεν υπάρχει δημόσιος διάλογος. Επίσης, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο η κυβέρνηση να ικανοποιήσει κάποια ή ακόμα και όλα από τα αιτήματα των πολιτών που κάλεσαν το δημοψήφισμα με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να το αποσύρουν. Στην στήλη αποσυρθέντα του πίνακα βλέπουμε ότι περίπου ένα στα τρία δημοψηφίσματα τελικά δεν έφθασε στις κάλπες.

Ας δούμε ένα παράδειγμα των παραπάνω. Κάποια στιγμή, την δεκαετία του 80, μια ριζοσπαστική ομάδα της αριστεράς προκάλεσε δημοψήφισμα με αίτημα την κατάργηση του ελβετικού στρατού. Το δόγμα της Ελβετίας όσο αφορά την ουδετερότητα της είναι αυτό της ένοπλης ουδετερότητας. Ο ελβετικός στρατός είναι ιερή αγελάδα για τους Ελβετούς και αυτός είναι ο λόγος που σχεδόν όλος ο πολιτικός κόσμος θεώρησε ότι το αίτημα δεν θα υποστηριχθεί ούτε από ένα 10% των πολιτών. Ένα από τα αιτήματα των πολιτών ήταν και η καθιέρωση εναλλακτικής – ως προς την υποχρεωτική στρατιωτική – κοινωνικής θητείας. Όταν το δημοψήφισμα διεξήχθη το 1989 το αποτέλεσμα ήταν μια έκπληξη για όλους. Η συμμετοχή ανήλθε στο 70% και το ποσοστό των Ελβετών οι οποίοι υποστήριξαν την κατάργηση του ελβετικού στρατού έφτασε το 35,6%! Όταν μετά από δύο χρόνια διεξήχθη νέο δημοψήφισμα το οποίο ζητούσε το δικαίωμα να μπορεί να επιλέξει κανείς εναλλακτική κοινωνική θητεία, το αποτέλεσμα ήταν υπέρ της πρότασης με ποσοστό 82,5%! Στην συνέχεια, η ίδια ομάδα, ζήτησε και κατάφερε να καλέσει νέο δημοψήφισμα με αίτημα και πάλι την κατάργηση του στρατού. Το ποσοστό των Ελβετών που τους υποστήριξε αυτή την φορά  μειώθηκε στο 21,9%.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο θεσμοί των δημοψηφισμάτων είναι σημαντικός πυλώνας της δημοκρατία. Ένα δεύτερο αλλά αντίστοιχα απαραίτητο στοιχείο είναι η ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΠΟΙΗΣΗ. Ο μόνος τρόπος να μην επιτρέπουμε στην εξουσία (κρατική, κομματική, ολιγαρχική) να μας δυναστεύει, είναι να διασπάσουμε την ισχύ της σε μικρότερους – και σε δυναμική ισορροπία μεταξύ τους – πόλους εξουσίας. Έτσι, το κάθε καντόνι στην Ελβετία έχει την δική του βουλή, το δικό του Σύνταγμα, ελέγχει σχεδόν απόλυτα την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την αστυνομία και την δικαιοσύνη. Μέσω της ομοσπονδοποίησης αφαιρείται εξουσία από το απρόσωπο και απάνθρωπο κεντρικό κράτος για να μεταφερθεί στην ίδια την κοινωνία, στους ίδιους τους πολίτες.

Και κάποια σχόλια επί του πιεστηρίου.

Οι αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί στην Ελβετία έχουν ιστορία από τον 12^ο αιώνα. Η δημοκρατία άνθησε πρώτα σε τοπικό επίπεδο και στην συνέχεια κατέκτησε τα καντόνια και τελικά ολόκληρη την ομοσπονδία.

Το ποσοστό συμμετοχής των Ελβετών στα δημοψηφίσματα είναι σταθερά μεγαλύτερο από αυτό που απολαμβάνουν οι εκλογές των αντιπροσώπων τους. Αν αυτό το δούμε σε μια λογική ορίου (με την μαθηματική έννοια) θα μπορούσε να καταλήξει ακόμα και στην ΚΛΗΡΩΣΗ των Ελβετών βουλευτών. Ο Ελβετός ψηφοφόρος δεν δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα άτομα που θα τον αντιπροσωπεύσουν εφόσον ξέρει ότι έχει τους θεσμούς να ανακαλέσει τον οποιοδήποτε πίσω στην δημοκρατική τάξη.

Τα δημοψηφίσματα και η ομοσπονδοποίηση είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές ως συνθήκες για την ύπαρξη της δημοκρατίας. Με απλά λόγια, τα παραπάνω δεν αρκούν για να μας εξασφαλίσουν την δημοκρατία αλλά σίγουρα, η απουσία τους σημαίνει και απουσία της δημοκρατίας.

Τέλος, μου έκανε εντύπωση ότι δεν βρέθηκε κάποιος να αμφισβητήσει την εγκυρότητα του πίνακα που “διέσπειρα”. Πρέπει όλοι μας (και όταν γράφουμε αλλά και όταν διαβάζουμε) να παραθέτουμε τις πηγές μας. Όσοι από εσάς έχουν την τύχη να γνωρίζουν Γερμανικά και αν φυσικά σας ενδιαφέρει μπορείτε να επισκεφθείτε την πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα :http://www.bfs.admin.ch/bfs/portal/de/index/themen/17/03/blank/key/2012/00.html

http://referendumsforgreece.wordpress.com/2013/02/06/%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%B1/

Επιτέλους στρίβει το βαπόρι...

και έρχεται ανάπτυξη. Το λέει και το Reuters!
Εξαλλοι πανηγυρισμοί στο Μαξίμου... Ανεβασμένη η εικόνα της χώρας διεθνώς!

Greece ends seamen walkout but other strikes persist

• inShare
• Share this
• Email
• Print

Related News

• Greek seamen, farmers protest against government cuts
  Sun, Feb 3 2013

Analysis & Opinion

• All hail the Kim (Dotcom)

Related Topics

• World »
• Lifestyle »
• Investing and Taxes Simplified »
• Greece »

By Deborah Kyvrikosaios and Yannis Behrakis

ATHENS | Wed Feb 6, 2013 12:24pm EST

(Reuters) - Greek seamen on Wednesday ended a six-day strike that cut off dozens of islands and led to food shortages after the government ordered them back to work.

But other unions called for more action in a series of strikes by public transport workers and farmers which have underscored Greeks' anger at austerity measures.

Hundreds of people jostled for free vegetables handed out by farmers in a symbolic protest earlier on Wednesday, trampling one man and prompting an outcry over the growing desperation created by economic crisis.

Images of people struggling to seize bags of tomatoes and leeks thrown from a truck dominated television, triggering a bout of soul-searching over the new depths of poverty in the debt-laden country.

"These images make me angry. Angry for a proud people who have no food to eat, who can't afford to keep warm, who can't make ends meet," said Kostas Barkas, a lawmaker from the leftist Syriza party.

Other lawmakers from across the political spectrum decried the images "of people on the brink of despair" and the sense of "sadness for a proud people who have ended up like this".

People have seen their living standards crumble as the country faces its sixth year of recession that has driven unemployment to record highs.

Greece has been forced to push through painful wage and pension cuts demanded by its European Union and International Monetary Fund lenders as the price of bailout funds to avert bankruptcy.

FARMERS ANGRY

Greek ships sailed again from the busy ports of Piraeus and Rafina on Wednesday after the government ordered seamen to end a six-day strike aimed at securing wages and union rights.

At dawn, smiling passengers who had been stranded at Piraeus carried their luggage across the port, relieved to be boarding the ships.

But in northern and central Greece, farmers protesting high production costs and fuel prices placed their tractors on the sides of highways, threatening to block the country's main road artery if not satisfied.

In the capital, bus and trolleybus workers held a four-hour work stoppage, as did journalists at state broadcasters.

The free food handout in Athens began peacefully as hundreds of Greeks lined up in advance outside the agriculture ministry, where protesting farmers laid out tables piled high with produce, giving away 50 metric tonnes (55.11 tons) of produce in under two hours.

Tensions flared when the stalls ran out of produce and dozens of people - some carrying small children - rushed to a truck and shoved each other out of the way in the competition for what was left.

One man was treated for injuries after being trampled when he fell to the ground in the commotion.

"I never imagined that I would end up here," said Panagiota Petropoulos, 65, who struggles to get by on her 530-euro monthly pension while paying 300 euros in rent.

"I can't afford anything, not even at the fruit market. Everything is expensive, prices of everything are going up while our income is going down and there are no jobs."

(Additional reporting by John Kolesidis and Tatiana Fragou; Writing by Karolina Tagaris)

http://www.reuters.com/article/2013/02/06/us-greece-food-idUSBRE9150PZ20130206

Επίκουρος: Το μεγαλύτερο αγαθό για μια ευτυχισμένη ζωή είναι η φιλία...

Οι Πρώτοι Χριστιανοί

4 Φεβ, ’138:55 ΜΜ

Εγραψε:PitsirikosΚατηγορίεςΚοινωνικά, ΠαρατηρήσειςTagsΝικόλαος Ρωμανός, Πυρήνες, Πυρήνες της Φωτιάς,Φιλία

«Γεια σου, το έφτιαξα σήμερα αφού διάβασα στο μπλογκ σου τις χτεσινές μου σκέψεις. Κάν’ το ό,τι θες.»

Αφού ευχαριστήσω την καλή φίλη για τη φωτογραφία -με αφορμή το χθεσινό μου σχόλιο ότι «οι νέοι αναρχικοί μου θυμίζουν τους πρώτους χριστιανούς»- θέλω να πω πως ο Νικόλαος Ρωμανός είναι πια ο προσωπικός μου ήρωας.

Σε μια σάπια Ελλάδα, ο Νικόλαος Ρωμανός δεν ξέχασε τον φίλο του, Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, που δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια του όταν ήταν 15 ετών.

Συμφωνώ με τον Επίκουρο πως το μεγαλύτερο αγαθό για μια ευτυχισμένη ζωή είναι η φιλία.

Λένε πως οι σημερινοί νέοι δεν έχουν αρχές και αξίες.

Ο Νικόλαος Ρωμανός έχει.

http://pitsirikos.net/2013/02/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF/

Δεν υπάρχει ελπίδα εντός ευρωζώνης και Ε.Ε. ή ...

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

 January 31st, 2013 | Author: kartesios

Μας λένε ψέματα. Σιγά το νέο. Καμία ανάκαμψη δεν πρόκειται να έρθει. Αυτοί που το πιστεύουν είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι οι Ινδιάνοι χόρευαν το χορό της βροχής κι ύστερα έβρεχε. Ελπίδες στα σκουπίδια του Στουρνάρα ψάχνουμε. Από κάπου να κρατηθούμε ψάχνουμε.

Μιλάνε για «εσωτερική υποτίμηση» και δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτά που έχουν υποτιμηθεί είναι οι ζωές μας, η αλήθεια και η δημοκρατία. Παλιότερα, οι κυβερνήσεις απλώς μας έλεγαν ψέματα. Οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις δε μας δίνουν καν λογαριασμό για το τι κάνουν. Δε μας εξηγούν. Δεν μας ενημερώνουν. Διότι απλώς δεν υπάρχει στόχος. Αυτό που κάνουν είναι να κρατάνε καθυστέρηση μέχρι τις γερμανικές εκλογές κι ύστερα ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Όμως και ποιος να μας πει την αλήθεια; Η κυβέρνηση είναι με τη Μέρκελ και η αξιωματική αντιπολίτευση με τη Λαγκάρντ. Το πράγμα ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο. Με την Ελλάδα, ως αυτόνομη ύπαρξη δεν είναι κανείς. Και δεν είναι, γιατί όποιος αποφασίσει να πει την πικρή αλήθεια δε θα δει όχι κυβέρνηση, αλλά ούτε ψηφοδέλτιό του στις επόμενες εκλογές.

Με το ευρώ τελειώσαμε. Τόσο ήταν. Δε μπορούμε να συζητάμε ότι θα υπάρξει ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας μ’ ένα τόσο ακριβό νόμισμα. Δεν το αντέχει η πλάτη μας. Καλό ήταν για να σαλιαρίσουμε με τους ισχυρούς, όμως δε μας παίρνει άλλο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συνεχίζει το όραμα της «μαμάς της», δηλαδή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα  που ιδρύθηκε για να μονοπωλήσουν την αγορά και την οικονομία της Ευρώπης 5 κεντροευρωπαϊκές χώρες και η Ιταλία που χώνεται όπου βρει κι ύστερα τρώει τα μούτρα της.

Ξεχάστηκαν εύκολα και γρήγορα τα περί εξόδου από το ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή. Δεν τα θέλουν αυτά οι «νοικοκυραίοι». Δεν τ’ αντέχει η ψυχή τους. Βλέπετε, αν αποφάσιζε η Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη, γεννιόταν πλέον ένας άλλος μονόδρομος. Θα έπρεπε να στηριχθεί αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις. Τουτέστιν στη δική της παραγωγή, άρα στην ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα.

Πώς, όμως, μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να βασιστεί στην αγροτική της ανάπτυξη την ώρα που οι ποσότητες των παραγόμενων προϊόντων καθορίζονται αυστηρά από τις Βρυξέλλες; Τόσες ελιές θα παράγεις, τόσα σταφύλια, τόσο σιτάρι, τόσα καΐκια επιτρέπεται να έχεις, τα υπόλοιπα θα τα κάνεις καυσόξυλα.  Απαγορεύεται διά ροπάλου και ποινών να παράγεις περισσότερα, να έχεις περισσότερα καΐκια. Με αυστηρά καθορισμένες ποσότητες παραγωγής, όμως, πόσο ανταγωνιστικός μπορείς να γίνεις στις εξαγωγές; Η απάντηση είναι απλή: Καθόλου! Άρα για ποιον ανταγωνισμό μιλάμε και σε τί;

Όταν, λοιπόν, μας λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική δεν εννοούν κάτι άλλο πέρα απ’ το να παράγει ανταγωνιστικά φθηνότερο εργατικό δυναμικό. Να παράγει, δηλαδή, χέρια. Όλο το υπόλοιπο σώμα του εργαζόμενου είναι τελείως άχρηστο. Με απλά λόγια, η επιστροφή στη δραχμή από μόνη της δε λέει τίποτα αν η έξοδος από την ευρωζώνη δε συνοδεύεται κι από την έξοδο από την Ε.Ε.

Εδώ τώρα τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ζόρικα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πείσεις την ελληνική κοινωνία ότι αυτή είναι η μόνη λύση, αν θέλει να εξασφαλίσει προοπτικές και ελπίδα στην επόμενη γενιά.

Αυτά τα «θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα» είναι μαλακίες που τις έχω βαρεθεί, ειδικά από ανθρώπους που μας έχουν καταντήσει βρωμοπουτανάκια της Μέρκελ και πιθανόν αύριο της Λαγκάρντ. Όπως και να το δούμε, απ’ όπου κι αν το πιάσουμε, ΑΝ το κάνουμε σοβαρά θα καταλήξουμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση για να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι σε ελεύθερη χώρα.

Επίσης, μια τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να προέλθει μέσα από εκλογές. Αυτό το παιχνίδι είναι τόσο στημένο που σου δίνει επιλογές μόνο από το καλάθι της συνέχισης της ίδιας πολιτικής με ελάχιστες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους για να υπάρχει και το οπαδικό ενδιαφέρον.

Όταν, λοιπόν, γράφω συνέχεια ότι δεν υπάρχει ελπίδα εννοώ απλά ότι δεν υπάρχει ελπίδα εντός ευρωζώνης και Ε.Ε. Δεν είμαι ένας καταθλιπτικός που τα βλέπει όλα μαύρα. Την πραγματικότητα βλέπω και τα στοιχεία. Το καταλαβαίνω. Είναι αδιανόητο να πείσεις κάποιον που ονειρεύεται πότε θα έρθει το Σάββατο για να κάνει spa, μανικιούρ και πεντικιούρ ότι θα πρέπει να χώσει τα φροντισμένα του δάχτυλα στο χωράφι. Αυτό το κάνει μόνο σε ακριβοπληρωμένες εκδρομές για να μπορεί ύστερα να λέει στους φίλους του ότι έπαιξε για μια εβδομάδα τον αγρότη και ήταν πολύ ουάου εμπειρία.

Τα υπόλοιπα περί αναδιαπραγματεύσεων του Μνημονίου, ανακάμψεων της οικονομίας και λάμψεων στην άκρη του τούνελ, είναι παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να ακούσει ριζικές λύσεις. Αρκείται στο να βολεύεται με μεσοβέζικα λόγια και υποσχέσεις ενώ μέσα μου πιστεύω ότι αντιλαμβάνεται πως κάθε λίγο κατεβαίνει κι ένα σκαλί προς τον τάφο της. Δυστυχώς,  ακόμη και ως βρωμοπουτανάκια της Μέρκελ και της Λαγκάρντ δεν έχουμε μέλλον. Ημερομηνία λήξης έχουμε όπως όλες οι πουτάνες για τους νταβατζήδες τους.

http://kartesios.com/?p=111791

28δις

Άκου Ελληνάκο V: Άσκηση ευφυίας

Για να δούμε ρε Ελληνάκο:

Πόσα ευρώ έδωσε ο Αλογοσκούφης στις τράπεζες το 2008-2009; 28 δις.

Πόσα ευρώ φούσκωσαν το έλλειμμα του 2009; 28 δις.

(πρόσθεσε τα ποσά 1 έως 4 ή πάτα εδώ για νεότερη αναφορά)

Σου λέει τίποτα αυτό;

Άντε να στο ξαναπώ:

Έδωσαν στις τράπεζες 28 δις και φούσκωσαν το έλλειμμα 28 δις. 

Έλα γατόνι! Κάτι άρχισες να πιάνεις τώρα.

Άλλη μια φορά:

Τα 28 δις που έδωσαν στις τράπεζες τα προσθέσανε στο έλλειμμα.

Κατάλαβες τώρα Ελληνάκο;

Μήπως θέλεις οικονομολόγο για να στο εξηγήσει;

Θέλεις να σου αναλύσει μήπως τι σημαίνει ότι τα χρήματα που έδωσαν στις τράπεζες εκείνο το διάστημα ο Καραμανλής, ο Αλογοσκούφης, ο Παπαθανασίου, ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου με την καθοδήγηση του Προβόπουλου, τα φόρτωσαν στο έλλειμμα για να τα πληρώσεις εσύ;

Λες ο Καραμανλής γι'αυτόν τον λόγο να τα παράτησε και να έφυγε τρέχοντας για να γλυτώσει;

Είναι δυνατόν οι ηγέτες σου να σου την έφεραν έτσι;

Και ο Βενιζέλος, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας είναι συμμέτοχοι ή δεν τους πήραν χαμπάρι;

Δεν φταίει δηλαδή ο διεφθαρμένος λαός;

Αυτός ο τεμπέλης, ο ανεπρόκοπος ο Έλληνας;

Ο κηφήνας και απατεώνας;

Το τεράστιο και σπάταλο κράτος;

Οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες;

Όλα αυτά ήταν προφάσεις για να φορτώσουν στο λαό την απάτη;

Και είναι όλοι στο κόλπο; Και οι Νεοδημοκράτες και οι Πασόκοι;

Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης γιατί δεν τους ξεμπροστιάζουν;

Και όλα αυτά έγιναν για να κλέψουν οι τράπεζες τα λεφτά;

Και οι δημοσιογράφοι δεν το έχουν καταλάβει;

ΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑΚΟ

Εάν τα παραπάνω ερωτήματα τα θέτεις σοβαρά και ειλικρινά μετά από 4 χρόνια που σε κλέβουν, δείχνουν ότι η βλακεία σου είναι απύθμενη και είσαι άξιος της μοίρας σου.

Ξέρω ότι σκέφτεσαι πως τα δύο νούμερα έτυχε να είναι ίδια.

Όντως θα συμφωνήσω μαζί σου, για να μην σε πληγώσω.

Βεβαίως τότε σύμπτωση θα πρέπει να είναι και το παρακάτω:

Πόσα ευρώ ήταν τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου 2012-2015; 28 δις.

Δηλαδή αυτά που δανείστηκαν στο όνομά σου και τα έδωσαν στις τράπεζες, επειδή έπρεπε στη συνέχεια να τα επιστρέψουν στους δανειστές τα παίρνουν από εσένα.

Άντε και αυτό σύμπτωση ήταν. Όμως για πες μου:

Πόσα ευρώ χάθηκαν στο χρηματιστήριο το 2011; 28 δις.

Πόσα ευρώ ζημιές δήλωσαν οι τράπεζες για το 2011; 28 δις.

Πόσα ευρώ έδωσες το 2012 για να ανακεφαλαιοποιήσεις τις 4 μεγαλύτερες τράπεζες; 28 δις.

και

Πόσα ευρώ ήταν η κλοπή από τα ασφαλιστικά ταμεία το 2012; 28 δις.

Φουκαρά Ελληνάκο, δυστυχώς για εσένα οι συμπτώσεις είναι πολλές.

Πες μου ρε Ελληνάκο, μεταξύ μας, πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κάποιος για να θεωρήσει σύμπτωση ή άσχετα και τα παρακάτω:

Πόσα ευρώ ήταν το δάνειο από το ΔΝΤ για το 2012; 28 δις.

Πόσα ευρώ είναι τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου 2013-2016; 28 δις.

Θέλεις να δεις και πως δουλεύει η προπαγάνδα της ενοχοποίησής σου;

Πόσα ευρώ ήταν η φοροδιαφυγή το 2009; 28 δις.

Θέλεις να δεις και πώς ξεπουλάνε τη χώρα έναντι του δανείου;

Πόσα ευρώ είναι ο ορυκτός πλούτος της χώρας χωρίς τους υδρογονάνθρακες; 28 δις.

Όλα αυτά που βλέπεις Ελληνάκο αφορούν την πρώτη "βούτα" των τραπεζών, αυτή των 28 δις του Αλογοσκούφη.

Το τι "βούτες" έγιναν και γίνονται στη συνέχεια θα το δεις τα επόμενα χρόνια. Εάν ζήσεις να το δεις.

ΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑΚΟ

Σε προκαλώ να σκεφτείς: Η συμμορία του ευρώ που σκάρωσε όλες αυτές τις απάτες, λες να αποτελείται μόνον από Έλληνες πολιτικούς και τραπεζίτες;

Λες να μην ήξεραν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ευρω-συμμορίτες τι έκαναν οι δικοί σου;

Λες να μην γνώριζε η Eurostat, η Κομισιόν και το ΔΝΤ;

Λες να μην γνώριζε η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε, ο Σαρκοζί, η Λαγκάρντ και ο Τρισέ;

Ποιά Ευρώπη και ποιό ευρώ προσκυνάς φουκαρά Ελληνάκο;

Ελπίζεις να "βγουν όλα στο φως". Και θα αφήσουν βρε ανόητε να τους ξεμπροστιάσεις εσύ; Το τίποτα; Θα βγάλεις μήπως εντάλματα για την Μέρκελ, τον Μπαρόζο και τον Ομπάμα ή μήπως για τα αφεντικά τους, τους τραπεζίτες; Είσαι πραγματικά τόσο ανόητος;

Αλλά και τι άλλο θέλεις να βγει στο φως ρε Ελληνάκο; Τα πάντα είναι πεντακάθαρα. Τι διάολο, δεν τα βλέπεις ή είσαι τόσο διεφθαρμένος που έχεις γίνει ένα με τους εκτελεστές σου;

Αφού τα στοιχεία είναι μπροστά σου και είναι αδιάσειστα, τι περισσότερο περιμένεις να βγει ρε φουκαρά;

Ακόμη και να το ομολογήσουν στα ίσια εσύ δεν θα το πιστεύεις ή θα κάνεις ότι δεν άκουσες ή δεν κατάλαβες.

Και τι περιμένεις; Να αλλάξεις την Ευρώπη; Εδώ δεν μπορείς να αλλάξεις τη χώρα σου ρε φουκαρά, ελπίζεις να αλλάξεις την Ευρώπη;

Δεν βλέπεις ότι και στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ κάλυψε την ΝΔ και συνέχισε τα ίδια και στη συνέχεια ο ΛΑΟΣ κάλυψε και τους δύο και στη συνέχεια η ΝΔ κάλυψε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ και τους δύο;

Και δεν βλέπεις την ανοχή-συμμετοχή όλης της λεγόμενης αντιπολίτευσης;Όλα αυτά τα κόμματα της αντιπολίτευσης Ελληνάκο γιατί έχουν μπαστακωθεί εκεί μέσα και δεν κουνιούνται; Τι λες να παραμένουν για να προφυλάξουν τα δικαιώματά σου; Μήπως δεν έχουν προσκυνήσει όλα την ΕΕ και το ευρώ;

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και πολιτικοί οι οποίοι ανθίστανται στην υποδούλωση της χώρας σου Ελληνάκο. Αυτοί βεβαίως είναι ξένοι και αποτελούν την ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Υπάρχουν όμως για να κάνουν τους δικούς σου να φαίνονται ακόμη χειρότεροι.

Θοδωρής

kostasxan.blogspot.gr/2013/01/v.html